FLARDEN UIT HET DAGBOEK VAN TED KEIJSER

Maandag 11 juni 07

Mijn eerste familie gemaakt, Anton en James Vermaak, ze zijn gekleed als een soort stierenvechters, ze halen de krant uit de brievenbus aan de straat, lezen die en leggen hem dan op het grasveld. Ik laat een van de twee naar binnen gaan. Het huis is nog leeg, ik koop een tafel en een bank en een zwart/wit televisie. Anton is Stier en James is Kreeft. Die sterrenbeelden ontstonden omdat ik ze een bepaalde hoeveelheid hartelijkheid, actie, speelsheid meegaf, hoe meer van het een of het ander hoe anders het sterrenbeeld. Als ik op Anton of James klik krijg ik de vraag wat ik moet doen: praten, een complimentje maken, wegsturen? Ik mag kiezen. Ze praten en maken complimentjes. De indicatiebalk onder op het scherm geeft aan dat ze sympathie voor elkaar voelen en komt nog iemand aan, terwijl het huis maar leeg blijft, iedereen blijft op het grasveld staan. Ik blijk nog geen enkel comfort geďnstalleerd te hebben. Mijn zoon komt helpen. We kopen bedden en tafels en een wc en een fornuis en wat lampen, en dat allemaal omdat het balkje comfort helemaal rood is. We sturen de broers naar bed daarna zet ik hem op pauze en stop. Ik ben nu anderhalf uur bezig geweest. Morgen verder.

Woensdag 13 juni 07

Mijn dochter vraagt of ze mee mag spelen. Ik heb ja gezegd, want is het wel mooi te zien hoe snel zij beslissingen neemt voor de figuren. Ze houdt ook scherp de indicatorbalkjes in de gaten om aan de behoeften van de figuren te voldoen. Wat me opvalt is dat de poppetjes op gekke plaatsen blijven staan en ook volgens een bepaald patroon gaan lopen. Ze wassen drie keer achter elkaar hun handen als ik ze dat vraag en ik moet nog proberen of ze in een onopgemaakt bed gaan slapen, omdat ik tot nu toe het bed keurig opmaak als ze opgestaan zijn. Dat ben ik van thuis zo gewend. Als ze uit bed komen doen ze rare oefeningen en maken daar rare geluiden bij. Ook dromen ze, dan zie je wolkjes met een vis die uit het water springt of een zwarte wolk als het minder leuk is. Vandaag toch maar eens kijken of ik die Anton en James Vermaak tot een beter humeur kan bewegen. (…) Het is niet gelukt om James en Anton Vermaak gunstiger te stemmen. Ze hebben het met elkaar over vliegtuigen en auto’s, dus ik dacht dat ze wilden reizen. Het humeur veranderde wel iets maar ze laten nog steeds hun troep op de grond vallen en binnen de kortste keren hebben we zwermen vliegen rond de etensresten. Toen Anton of James, daar wil ik van af wezen een vuilniszak naar buiten bracht, viel hij naast de afvalemmer op de grond en bleef daar liggen. Daar schrok ik wel even van. Hij moet naar bed zei mijn dochter, hij is moe. En dat hebben we toen maar gedaan. (...) We hebben maar een nieuwe familie gemaakt, dat vond ze leuk. Ze heten Marco en Stella Keijser. Nou ja, moet zij weten.

Donderdag 14 juni 2007

Vandaag ging het even goed mis want ik wilde Sims Hot Date installeren en dat ging dus niet. Of ik weet niet hoe dat moet, daardoor dacht ik alles kwijt te zijn en heb toen opnieuw disc 1 en 2 geďnstalleerd; raakte m’n icoontje ook nog kwijt, wist niet meer hoe het programma te openen ...godzijdank bleek dat er ook nog een een Sims vemelding onder hoofdstukje computer stond. Daarna bleek dat alle families bewaard waren gebleven, dus zijn we doorgegaan. Het lukt niet echt om de gebroeders uit dat treurige dal te halen. Ze hebben geen cent te besteden, ja ik kocht een koffiezetapparaat - dat hadden ze nog niet. James of Anton, daar wil ik van af wezen sprong een gat in de lucht. Ook de ander dronk twee koppen achter elkaar. Ook zo Amerikaans, slappe koffie waar je veel van kunt drinken. Ik weet niet hoe het verder moet met de heren. Misschien dat er een kind is ze uit de misčre kan halen. (...) Omdat het nog niet lukt om houseparty te installeren, hebben we en paar nieuwe figuren gemaakt. We konden kiezen uit 34 verschillende gezichten, 54 verschillende outfits, voor man, vrouw, jongen en meisje. Je kan eindeloos plakken en knippen en andere stoffen kiezen, maar daar hebben we geen kaas van gegeten. We hebben de drie figuren opgeslagen. We hebben nog geen woning voor ze gezocht want we hebben onze handen vol aan die andere families. We zijn gelijk gaan kijken hoe het bij de Keijsers was en tot mijn spijt moet ik zeggen dat we daar het overzicht ook aan het verliezen zijn. Zowel Marco als Stella zijn niet naar hun werk gegaan en de kinderen ook niet naar school, omdat we ze niet op tijd wakker kregen. Je krijgt dan een waarschuwing, je mag wel een keertje je werk overslaan, maar komt dat vaker voor dan raak je je baan kwijt. Het humeurbarometer ging ook zienderogen achteruit, dus toen is mijn dochter wat vermaak voor ze gaan kopen. Een fontein in de tuin met twee roze siervogels aan weerskanten, een kleed in de kamer en ik kocht voor Stella een boekenkast, zodat ze wat te lezen had. Maar ondertussen deed het ene kind z’n behoefte gewoon in de keuken en het andere stond naar ons te schreeuwen met boven haar hoofd een donderwolkje met wat rood meubilair, de wc raakte verstopt en overal zoemden vliegen boven vuile borden en glazen... 

Vrijdag 15 juni 2007

Artemis stuurde mij een artikel uit de NRC “De magische cirkel van de gamer” mensen spelen een rol in computerspelletjes, maar ook in de echte wereld. Helemaal mee eens. Om twaalf uur kwam mijn vrouw
thuis, met en slecht humeur want de auto deed raar - we hebben de garage gebeld, die is de auto komen halen - daarna kwam mijn zoon thuis, die was bij een vriendje geweest, hij zette z’n fiets in de tuin en kwam door de keuken naar binnen - hij ging op de bank zitten en aan de slag met playstation - mijn vrouw vond dat niet goed,
en daar was ik het mee eens, terwijl ik nog met mijn dochter aan de tafel zat, ook bezig met een computerspel - en jij dan?, zei mijn zoon - ik zei dat het voor m’n werk was - mijn vrouw vond dat wij er ook wel eens mee op konden houden - hebben we gedaan - mijn zoon ging op de bank een boek lezen - mijn dochter boos naar haar kamer - mijn vrouw ging water opzetten voor de pasta - ik nam het daarna over - zij ging op de bank zitten nadenken - naast mijn zoon die aan het lezen was. Dat is toch je reinste Sims!

Zaterdag 16 juni 2007

Half zes in de namiddag. Mijn vrouw is met de kinderen de stad in om kleren te ruilen en te kopen, en ik wil even een andere disc proberen, maar weet niet of ik daarin slaag. Vanochtend mailde ik met mijn vriend uit Minneapolis. We waren daar een aantal zomers geleden. Ook daarom is het spelen van de SIMS zo herkenbaar. Het type woningen, de inrichting, het sociale verkeer, het materialisme, zelfs de omgangsvormen. (…) Mijn vrouw ging gisterenavond naar de film. Ze gaat vaak vrijdagavond naar de film, met vrienden. Ze zag een film die in
Mongolie speelde, daar moest men 15 km lopen om drinkwater te halen en dat deden ze twee keer per dag. SIMS is
voor die mensen dus echt iets van een andere planeet. Goed tot zover, het heeft me wel in z’n greep. Ik denk zelfs dat het misschien een idee zou zijn dat een van onze drie spelers een SIM is, uit de computer gerold en in onze wereld terechtgekomen. Die wereld is niet zo verschillend, of toch wel, dat is de vraag. Even verder over nadenken.

Woensdag 27 juni 2007

Ik zit op het vliegveld te wachten en te werken. Dat is ook al zo SIMS. Al die mensen in reiskleding op metalen banken in een hal met veel glas.. Gisteren heb ik mijn kinderen weer laten spelen. Ze gingen gelijk aan de slag om het bij de Vermaaks wat gezelliger te maken, een nieuwe tegelvloer en een andere kleur op de muren en een kledingkast zodat ze die gekke stierenvechterspakken ook eens uit konden trekken. (...) Als je genoeg hebt van een familie dan maak je maar een andere. Dat bracht mij ook op een idee. Ik ga een gezinnetje maken van vijf figuren, moeder en drie dochters, waarvan er een assepoes is, de ander een prins. Ik geef die moeder en twee dochters onaardige karakters en maak er een heel lief. De prins moet ik waarschijnlijk in de buurt laten wonen, in een ander huis. Eens kijken wat er zich zoal voordoet. Ik grijp maar af en toen in, en hou nauwgezet bij wat er zich allemaal afspeelt. (...) Het registreren van de activiteiten en de verzonnen dialogen die plaatsvinden, plus het interpreteren
van de wolkjes met wensen en verwensingen moeten toch veel materiaal opleveren voor onze voorstelling. Dus aan de slag en aan degene die dit verslagje las en me betrapt op onwaarheden en adders onder het gras, de vraag om dat onverwijld en onverbloemd te melden.

Ted Keijser

ARTEMIS IN MOLDAVIË

"Middagwandelingetje met klas kleurige dametjes, juffertjes en meiden. De vrouwen hier zijn door een ringetje te halen! Wij voelen ons er maar slonzig bij afsteken hoor."