HET THEATER VAN ARTEMIS

Wat bepaalt de aantrekkingskracht voor jong en oud?

Menselijkheid: dat is waar het bij Artemis om gaat. En als het gaat over autonomie, of andere onderwerpen waarover we theater hebben gemaakt, betekent dat, dat je dicht bij je eigen natuur staat. Begrijpen we onze eigen natuur? Hierover willen we het hebben met een publiek van jong én oud.

Cathy uit Woeste hoogten lijkt wel de verpersoonlijking van deze ingewikkelde levensvraag. In Emily Brontës roman is Catherine Earnshaw twaalf jaar als ze in aanraking komt met de verfijnde wereld van de Lintons. Er ontstaat een dilemma als ze moet kiezen tussen beschaving en natuur. Beide werelden betekenen voor haar evenveel en wanneer ze op amper negentienjarige leeftijd sterft, blijft haar dilemma onopgelost.

De voorstellingen Uptijd en Simmen brengen in beeld hoe het je kan vergaan als je te ver ben afgedreven van je eigen natuur. De jonge vrouwen in Uptijd laten zich verleiden door de zuiverende werking van een wellnesscenter. Terug naar de natuur in een wereld van peelings en floatingbaden? Simmen is de verpersoonlijking van de virtuele wereld van De Sims. Alles is nep, en toch houdt de voorstelling ons een spiegel voor van de samenleving. ‘Zo erg kan het dus zijn’, lijkt Simmen te willen zeggen. 

Ook al staat de inhoud altijd voorop, Artemisvoorstellingen hebben ook altijd een zekere lichtheid. Ze zijn eigen door hun openheid en dynamiek in speelstijl en mise-en-scčne - nu eens uitbundig en hilarisch, dan weer verstild en ingetogen. In een wereld waarin jong en oud nog maar weinig momenten samen doorbrengen, geeft het theater van Artemis een aanzet om ervaringen met elkaar uit te wisselen. Ook dát bepaalt de aantrekkingskracht voor jong en oud.