DE MIDDELBARE SCHOOL ALS STRIJDTONEEL

Artemis was actief op het Jeroen Bosch College en het Stedelijk Gymnasium in Den Bosch. Gewapend met een dosis zin en lef was het doel van de afdeling educatie: rumoer veroorzaken rond de nieuwe voorstelling van Artemis: Land van stilte.

woensdag 16 juni: TOT STILTE MANEN

Twee scholen worden volgehangen met zo’n 100 posters. Op elk van de a4 kleurenprintjes is iemand met zijn vinger voor zijn mond afgebeeld. Zowel de afgebeelde persoon als de verspreider bleven anoniem. De verspreidster (tevens bedenkster), dramadocent Ronia – was actief onder lestijd, zodat de leerlingen haar niet zouden zien. Of zo min mogelijk, want het gebeurd nogal eens dat iemand uit de les wordt gezet.

Van het ene op het andere moment was de school overspoeld met vreemden afbeeldingen. Ze hingen  overal, zelfs op de wc’s en uiteraard op ooghoogte.  En in no time gonsde beide scholen van de geruchten: Waren er examens? Was het een nieuwe regel van school? Mochten ze geen vuvuzela’s meenemen? Moesten ze voor iemand een minuut stilte houden? Waar kwamen die posters toch vandaan..?

Vrijdag 18 juni: NOG MEER VRAAGTEKENS

Een aantal docenten waren bereid gevonden tot een geheim pact. Zij zouden als Ronia tijdens hun lessen de klas in kwam, totaal negeren. En zo geschiedde. Tien klaslokalen kwam zij zonder aankondiging tijdens de les binnen,  stond voor de klas, soms letterlijk naast de docent. Deze vervolgde stoïcijns zijn uitleg op het schoolbord. Ronia plaatste haar vinger op haar mond. Net  als op de posters. Nadat ze oogcontact had gehad met de meeste leerlingen, liep zij de les weer uit.

De reacties van leerlingen waren fantastisch. Sommige giebelden, anderen keken verschrikt met grote ogen. Ze tikten elkaar aan met vraagtekens in hun ogen. Een enkeling negeerde haar en ging zogenaamd op in de uitleg van de docent. In een klas was een leerling zo vriendelijk de docent erop te wijzen dat ik daar stond en wat wilde zeggen. Alsof die haar niet door had...

Een klas werd helemaal stil, in afwachting van wat ze ging zeggen. Helemaal niks dus! Een slimmerik merkte op: ”Eej, net als op die vage posters”. Een grapjas kwam naast haar staan, zijn vinger op z’n mond. Hij baalde zienderogen dat zij onbewogen bleef. Ze vroegen zich hardop af hoe zij haar lach zo goed kon inhouden. Toen ze er net stond kwam een onwetende docent aan de deur en heeft haar (zo bleek later) met evenveel vraagtekens gadegeslagen als de leerlingen. En het geschreeuw, gelach en ge “what the fuck?!!” zodra ze de deur achter haar sloot. Hard en verward.

Vrijdag 25 juni: ZIEN EN ZWIJGEN

Ronia gaf de monden ogen. Ze plakte boven de a4tjes de Land van Stilte poster zonder tekst. Het zag er fantastisch uit. Leerlingen die haar zagen riepen uitdagend ‘sssshhhht’ en ze hoorde vaak om zich heen: ‘kijk, daar heb je haar! Wat is dat toch, wat is dat toch, wie is zij toch…???’

Woensdag 30 juni: EINDE VAN HET MYSTERIE

Eindelijk wordt beken wat Land van Stilte is. De laatste informatie wordt toegevoegd, de naam Theater Artemis, de plaats en tijd van de voorstelling. Zo kwam een eind aan een twee weken durend mysterie. Ronia ging in de stilte houding op een tafel midden in de kantine staan, en liet iemand flyers uitdelen.

Of deze leerlingen naar Land van Stilte komen kijken valt te betwijfelen. Maar de docenten die meewerkten waren erg enthousiast; de leerlingen geschokt, geprikkeld en nieuwsgierig. Dit soort acties kan mensen op scherp zetten, ons voor even weg halen uit de sleur van alledag. Dit stukje educatie was theater op zich. De leerlingen konden het gratis en voor niks beleven, in hun meest directe en veilige omgeving. Naast de ongeveer 1400 leerlingen die op beide scholen rondlopen, weten ook 190 docenten van Theater Artemis is, en van Land van Stilte…