JONG PUBLIEK REAGEERT WOEST

 

Wanhoop mee met Theater Artemis
Zijn ze soms bang? Theater Artemis speelt de eerste scène van Woeste Hoogten achter een gordijn. Waarom laten ze zich niet zien? Emily Brontës boek Wuthering Heights staat bekend als een hartverscheurend liefdesverhaal, vergelijkbaar met Romeo en Julia. Een verhaal dat bij iedereen emoties oproept en dus juist niet afstandelijk moet worden gespeeld.

 

Het gordijn gaat open. Het is alsof de voorstelling nu pas begint. Aan hun opgewekte gestoei zie je meteen dat Patrick en Cathy broer en zus zijn. Heathcliff, de vondeling waar hun vader op een dag mee thuiskomt, zien zij als een indringer. Acteur Joris Smit zet Heathcliff knap neer als een jongen die voor niets en niemand bang is. In hem vindt Cathy haar soulmate, met wie ze in Woeste Hoogten op avontuur gaat.

 

Maar avontuur is niet het enige wat Cathy wil. Ze is ook leergierig en gevoelig voor rijkdom. Wat dat betreft is ze beter af bij Edgar, die een dorp verderop woont. Ze volgt haar verstand, trouwt met hem en verliest een diep gekrenkte Heathcliff uit het oog.

 

Einde verhaal? Vergeet het maar, emotioneel gezien is dit pas het begin. Heathcliff keert terug en vanaf dat moment heeft niemand zijn emoties nog onder controle. Patrick, gespeeld door Fabian Jansen, is eenzaam en slaat onder invloed van alcohol alleen wartaal uit. Roos Van Vlaenderen speelt Edgars zus Isa, en maakt aan het lachen als verliefd schaap. Minder grappig zijn de gevolgen van haar liefde voor Heathcliff… Alejandra Theus, die de rol van Cathy speelt, valt het meest op. Zij is bang, boos en blij tegelijk. Wanhopig. Als toeschouwer wil je haar helpen, maar hoe?

 

Nu het gordijn open is, laat Theater Artemis elke emotie zien. Woeste Hoogten is een voorstelling die jong & oud bij de strot grijpt, en niet snel loslaat. De emoties die de acteurs spelen zijn stuk voor stuk herkenbaar. Het zijn, bij nader inzien, emoties die zo heftig zijn dat je ze voor de buitenwereld het liefst verstopt achter een gordijn. Marie-Paule Fritschy, Topatleet (gezien: in Toneelschuur Haarlem op 4 november 2009)

 

 

Woeste Hoogten
De voorstelling begint in een decor van houten vlonders met verschillende hoogtes. Hierdoor ontstaan er verschillende ruimtes waar het verhaal zich kan afspelen. Het spel tussen Cathy en haar broer Patrick laat enige frictie en vijandigheid zien. Als hun moeder binnenkomt met een ‘nieuwe broer’, de vondeling Heathcliff, zorgt dit voor veel weerstand in het gezin. Vooral Patrick heeft veel moeite met hem. Cathy en Patrick vormen al snel een verbond tegen Heathcliff en beginnen hem uit te dagen en te behandelen als een hond. Even lijkt het of de band tussen broer en zus hierdoor beter wordt. Tot Cathy gevoelens krijgt voor Heathcliff en Heathcliff voor Cathy. De gespannen sfeer binnen de familie komt weer terug en iedereen lijkt er onder te bezwijken.

 

De voorstelling zal voor velen herkenbaar zijn, het laat duidelijk zien welke problematiek, verschillende emoties en relaties zich in een gezin kunnen afspelen. Vooral wanneer Cathy gaat samenwonen met Edgar terwijl ze eigenlijk verliefd is op Heathcliff, zorgt dit voor heftige scènes. Het lukt Cathy niet om gelukkig te worden in de liefde en Patrick wordt een dronkenlap die niets met zijn leven doet. Het acteerwerk is de hele voorstelling van hoge kwaliteit, het tempo is snel. Als kijker blijf je geboeid naar de verschillende personages en hun ontwikkeling. Heftige scènes worden afgewisseld met hele rustige waarin bijna niets gebeurt. Juist die dynamiek maakt de voorstelling levendig. Het blijft het interessant om twee uur te kijken naar de intriges van de familie. Freerk Terpstra, Topatleet (gezien: in Toneelschuur Haarlem, 3 november 2009)

 

>>DE TOPATLETEN VAN STADSSCHOUWBURG AMSTERDAM
Als een stel razende reporters sprinten Topatleten van Stadsschouwburg Amsterdam het land door om als eerste de voorstellingen te bekijken. Hun recensies zijn er om Sprinters precies te informeren over welke voorstellingen er de komende tijd in Stadsschouwburg Amsterdam te zien zijn. Sprinter ben je tot 27 jaar. Met de gratis Sprintpas koop je in dit theater vanaf een uur voor aanvang kaarten voor 10 euro.

Topatleten: Iris Dellebeke, Thomas van Lier, Anna Stam, Annemarijn Kalfsterman, Daphne Hoolwerf, Esmée Dorenbos, Sarah Ibrahimi, Sofie van Rijswijk, Stephanie van Waes, Tessa Hoedjes, Sascia Theurzeit, Evelijn Martinius (op de foto) en ook nog: Anca Siegersma, Elisa Remmers, Freerk Terpstra, Karlijn Mofers, Marieke Hopman, Marie-Paule Fritschy, Robin van Westen en Fien Veldman

 

 

Ook mijn haren staan recht omhoog
In tegenstelling tot mijn collega ambassadeur en medebezoeker Valerie heb ik het boek Woeste Hoogten niet gelezen. Maar ik was hoe dan ook benieuwd naar deze theatervoorstelling, want het Engelse boek Wuthering Heigths (Woeste Hoogten) is ontzettend bekend. Zangeres Kate Bush zong er in 1978 zelfs een gelijknamig liedje over.

 

Broer en zus Patrick en Cathy spelen wild een verkleedspelletje. De dominante Cathy zit op haar broers rug, Patrick speelt het paard. Verder niets aan de hand, gewoon een broer en zus die het erg goed met elkaar kunnen vinden. Dan staat vader plots voor de deur, teruggekomen van zijn werk in de stad. Hij heeft Heathcliff bij zich, een stinkend zwerfjongetje, zijn komst zet het vredige leven van Cathy en Patrick volledig op z’n kop.

 

Het verhaal speelt zich af op de wijde vlaktes van Engeland. Hoe maak je die na in een theaterzaal? Niet. Dus kozen theatergezelschappen Artemis en Antigone voor een mooi, maar simpel en ongepolijst toneelbeeld: houten, onbehandelde vlonders en een doorzichtig gordijn aan een lange lijn dwars over het podium. Zo nu en dan sjouwen de spelers stoelen of in een enkel geval een grote berg takken en zand het podium op. Met minimale middelen toch steeds een hele andere setting.

 

Daarnaast staan aan weerszijden van het podium twee gigantische ventilatoren. Gaan deze aan, dan is dat zeer indrukwekkend, het waait keihard door de hele zaal (ook mijn haren staan recht omhoog). Veertjes en andere troep vliegt door de lucht. Dat geeft een gevoel van buiten zijn, chaos, onrust etc. en geeft tevens een tijdssprong/verandering in de situatie aan.

 

In het eerste deel van het stuk ontwikkelt de liefde tussen Cathy en Heathcliff zich en wordt Patrick steeds groener van jaloezie. Nelly, de verzorgster van Cathy, Patrick en Heathcliff, sust de boel steeds bijtijds. Tijdens het tweede deel van de voorstelling staan de verhoudingen op scherp. Heathcliff keert naar jaren terug en zet de boel op stelten. Achterdocht, woede en jaloezie voeren de boventoon. De verwende Cathy gedraagt zich bij vlagen hysterisch, wat prachtig wordt geacteerd door Alejandra Theus. Nelly is af en toe ook “verteller” van het tragische liefdesverhaal. Op deze manier is het verhaal erg goed te volgen. Wat mij betreft zeker een aanrader als je graag eens naar een echt toneelstuk wilt of je het boek nu wel of niet hebt gelezen. Jamila, theaterambassadeur (gezien: try out in de Verkadefabriek Den Bosch op 21 oktober 2009)

 

>> THEATERAMBASSADEURS VAN HET CHASSÉ THEATER
Theaterfreaks in Breda kunnen gratis voorstellingen bezoeken! In ruil daarvoor schrijf je over voorstellingen die je bezoekt in het Chassé Theater -en daarbuiten- en bestookt het theater met je advies. Dit alles om het theatervirus zo veel mogelijk te verspreiden.

 

 

Het haalt het niet bij het boek
Het afwerken van mijn boekenlijst was op de middelbare school niet echt mijn hobby, totdat ik op goed geluk uit die grote Engelse boekenlijst Wuthering Heights uitkoos. Ik heb het boek echt verslonden. Ik zal nooit toegeven dat ik een romantica ben, althans niet openlijk, maar bij dit boek heb ik flink weg zitten zwijmelen. Kortom ik ben een liefhebber van het boek en dat betekent dat de karakters in mijn hoofd al leven. Én het is dan altijd eng als een ander beeld gaat geven aan jouw fantasie.

 

Gelukkig! Bij binnenkomst is het decor meteen goedgekeurd, het is ruig, met veel hout en er staan grote windmachines die veel wind voorspellen, precies zoals het hoort te zijn. Ook Cathy vind ik meteen fantastisch en ze blijkt gedurende de voorstelling alleen maar beter te worden, omdat ze ook nog eens de sterren van de hemel blijkt te spelen. Het allerbelangrijkste is voor mij echter, hoe Heathcliff zal zijn. Is hij die grote, stoere, ruige Engelsman zoals ik me hem voorstel? Nou nee, niet echt, echt helemaal niet zelfs! Het is een dunne Hollandse, blonde, beetje gladde jongeman. En hoewel hij zeker niet onverdienstelijk speelt wordt hij geen Heathcliff, althans niet mijn Heathcliff.

 

En de woeste hoogten worden ook niet helemaal mijn woeste hoogten. Er is wel passie tussen Cathy en Heathcliff, maar niet die allesverterende hartstocht die ik in het boek voel. Ook het beklemmende, beetje ongemakkelijke gevoel uit het boek bekruipt me niet tijdens het stuk. Het is zeker geen onverdienstelijke vertolking, alleen haalt het het niet bij het boek.

 

Heb je het boek dus nog nooit gelezen ga dan zeker kijken, want het verhaal is zeker de moeite waard. Ik kan je garanderen dat je door het verhaal geraakt wordt, er werd om mij heen in de zaal ook menig traantje weggepinkt. Heb je het boek wel gelezen, lees dit stuk dan als een waarschuwing, maar laat je er niet door tegenhouden. Misschien klopt het wél bij de beelden die jij in jouw hoofd hebt gevormd. Ik ben benieuwd! Valerie Feskens, theaterambassadeur (gezien: try out op 21 oktober in de Verkadefabriek in Den Bosch)

 

 

Iets dat ooit liefde was veranderd in een woeste wervelwind
Patrick en Cathy zitten helemaal in hun spel. Mooi gebruik van voorwerpen die iets anders worden. Zoals het takje dat gebruikt wordt als verrekijker. De verbeeldingskracht van de kijker wordt meteen geprikkeld. Zowel voor kinderen als volwassenen interessant. Zelfs als kinderen is het spel erg geloofwaardig, geen vervelende stemmetjes, goede timing. Dit gaat het hele stuk door. Mooi uitgewerkte personages.

 

“Zo begint het, zo begint de ellende”. Nelly’s wijze woorden aan het begin van het stuk. Heathcliff’s start bij zijn nieuwe “familie” verloopt al meteen niet zo soepel. Hij wordt gezien als nieuw speeltje, hond, iemand om macht op uit te oefenen. Mooi vind ik de tederheid van Nelly naar hem toe. Bij het wassen, het geluid van water en het zachte wenen van Heathcliff. Er ontstaat een soort rustgevend ritme dat de stilte verstoort. Het gebruik van geluid/ muziek als sfeermaker wordt vaker in deze voorstelling gebruikt.  Zelfs een keer geen beeld, maar alleen geluid. Ik vond het een interessante keuze om een keer alleen de oren hun werk te laten doen.

 

Mooi gebruik van decor en attributen. Er ontstaan beelden die je niet snel meer vergeet. Zoals het moment waar Heathcliff en Cathy zich voor het eerst helemaal verbonden voelen. Het fluiten van de vogels gaat over in harde wind. De twee grote windblazers gaan aan, pluisjes razen in het rond, wapperend doek, blaadjes waaien in de lucht. Onrust op de woeste hoogten. Één rustpunt op het toneel: Heathcliff en Cathy houden elkaars hand vast, laten zich niet omwaaien, samen zijn ze veilig. Het decor wordt bewust verstoord, maar steeds weer opgeruimd door Nelly. Zij heeft een verbindende rol in het stuk. Ze probeert iedereen te helpen. Ook geeft ze af en toe een terug- of vooruitblik om alles aan elkaar te praten. Een subtiele vertellende rol.

 

Op een gegeven moment valt het me op dat de houten vloer van hoogte en vorm veranderd is. Zelf had ik het idee dat dit bedoeld was om groepsvorming te tonen, maar heel duidelijk was dit niet. Een voorbeeld van een symbool dat ik niet helemaal kon plaatsen. Ik denk dat er een achterliggende gedachte bij hoort, maar die was niet duidelijk. Je kunt er dan voor kiezen om zoiets weg te laten of in het midden te laten. Zo waren er meerdere symbolen en handelingen waarvan ik denk dat er meer achter zit. Er is geen juist antwoord. Als je er maar over na denkt.

 

Theater Artemis maakt stukken die interessant zijn voor jong en oud. Deze voorstelling is vanaf 13 jaar. Een gewaagde keuze, omdat er toch wel veel dialogen in zitten. Ik vraag me af of de kinderen vanaf die leeftijd hun concentratie er bij kunnen houden. Begrijpen zij het überhaupt wel en is dit onderwerp niet te zwaar? Ik vond het persoonlijk al een heftige voorstelling, een stormachtige voorstelling waarin veel gebeurt. Een schommelende spanningsboog. Geloofwaardig spel, inspirerend gebruik van decor en attributen: zeker leerzaam voor de beginnende speler of theatermaker! Milou van der Put - Koning Willem I College / afdeling theater (gezien: try out Verkadefabriek Den Bosch op 21 oktober 2009)

 

 

Ik werd bijna letterlijk van mijn stoel geblazen
Als ik na denk over de vraag: wat is mij het meeste opgevallen? Kan ik gewoon niet één ding noemen maar moet ik al meerdere dingen noemen:
- De ventilatoren vond ik zo indrukwekkend, wat voor mooi effect deze hadden op het geheel. Door het lawaai ervan hoorde je bijna niets, wat ik vond iets rustgevend mee bracht. De bladeren en veertjes die door de ruimte heen zweefde gaven mij het gevoel dat ik alles wat hun mee maakte ik dit ook deed.
- Het stille spel van andere spelers terwijl een scène zich afspeelde. Dat de scène zich op twee plaatsen eigenlijk afspeelde was zo indrukwekkend. Soms was ik totaal niet bezig met een scène omdat ik na een ander aan het kijken was wat hij/ zij deed. Zo bijvoorbeeld dat er een scène afspeelde tussen bijna alle spelers behalve Patrick en Heathcliff. Zij zaten rustig aan de linker kant van het podium. Wat zij speelde fascineerde mij enorm, ik had er een hele gedachtengang bij. Ik had steeds het gevoel dat er iets onverwachts ging komen. Ze hielden het heel klein maar toch interesseerde het mij enorm, al mijn aandacht ging op dat moment naar hun toe. Hoe ijverig Patrick met zijn sigaret aan het spelen was, vond ik heel interessant om te zien.
- Het eindbeeld was zo mooi, dat Catherine als een soort geest voor de grote ventilator stond en water over haar een kreeg en zich voort bewoog als een geest en dat de rest toe keek. Ik had kippenvel en werd bijna letterlijk van mijn stoel geblazen.
- Het fysieke spel tijdens het stuk dat de vrouw die Catherine speelde alles met blote benen deed en wel duizend keer hard op de houten vloer viel maar ook dat Edgar een keer heel ongelukkig viel op het decor. En gewoon doorspeelde. Ik kreeg er echt bewondering voor.

 

Het stuk heeft me wel met een aantal vragen achter gelaten zoals:
- Zo had ik enkele bedenkingen bij dat meisje wat Isa speelde. Ze speelde als een soort van pop-achtig persoon. Ze bewoog zich stijf en had bijna geen expressie. Ik vond wat ze speelde niet veel indruk op mij maken, maar toch wekte het nieuwsgierigheid bij me op. Daarom vroeg ik me af: Is het meisje hier op gecast? (dat ze zo speelt en haar uitstraling) want dan zou me haar spel enorm tegen vallen. Of is het zo dat ze de opdracht van de regisseur gekregen heeft om de rol zo te spelen? Want dan zou ik het heel knap vinden dat ze dat zo sterk vol hield.
- Ook vroeg ik me af wat er nou precies duidelijk werd gemaakt met het volgende stuk: Het stuk waarin Catherine en Heathcliff als kinderen/jongeren een avond op de woeste hoogten op pad gingen. Catherine had behoorlijk wat gedronken en ze toen begonnen ze met elkaar te stoeien. Het zag er na mijn mening uit alsof twee dieren met elkaar vochten. Maar ook kon het daarom iets seksueel zijn geweest, het werd alleen niet zo plat weer gegeven. Zou de regisseur nu willen dat het in het midden wordt gelaten of Catherine en Heathcliff seks hebben gehad of zou ze het een soort glippertje willen laten lijken omdat ze immers nog kinderen zijn of is het gewoon een heel onschuldige stoei partij. Mayke Roels - Koning Willem I College / afdeling theater (gezien: try out Verkadefabriek Den Bosch op 21 oktober 2009)

 

 

Hoe zoiets simpels zo boeiend kan zijn
Wanneer de spelers alle hoeken van het podium krijgen te zien door hun medespelers weet je dat er veel vertrouwen onderling is. Zo ook bij theater Artemis die nu het stuk Woeste Hoogten van Emily Brontë opvoeren. Het verhaal begint echt wanneer Heathcliff bij de family Earnshaw komt. Vooral tussen Heathcliff en Catherine begint er wat te spelen. Tot ergernis van Edgar, de broer van Cahterine.

 

In het stuk zijn wel wat personages eruit gelaten. Wie wel dit keer het toneel mochten betreden waren Nelly, Catherine,Patrick, Heathcliff, Edgar en Isabella. Erg mooi was het hoe de acteurs zich helemaal inleefden in de personages. Catherine is het vrolijke meisje die zeer geïnteresseerd is in de wilde Heathcliff. Theater Artemis heeft ervoor gezorgd dat de relatie tussen Catherine en Heathcliff goed te zien was. Hoe speels Catherine is en uiteindelijk ook met Edgar trouwt omdat ze elkaar uit het oog waren verloren na een ongelukje met een hondenbeet. Heathcliff komt terug als een rijke man en zint op wraak. Zijn goede karakter is weg en heeft sluwe acties om voor elkaar te krijgen wat hij wil.

 

De omslag in het karakter was erg goed gespeeld. Ook als hij met Isabella gaat trouwen maakt hij Catherine gek. Ze is een egoïst geworden, ze wilt niet meer kiezen tussen Edgar en Heathcliff maar allebei. Uiteindelijk sterft ze ook in het bijzijn van Heathcliff. Een erg emotioneel moment moet ik zeggen. Wel is het jammer dat je niet ziet hoe het verder loopt want in het boek loopt het verhaal wel door maar aan de andere kant is het ook wel leuk om vragen over te houden van ‘hoe zou het met Heathcliff aflopen of met Patrick?’

 

Theater Artemis heeft ervoor gezorgd dat je geboeid blijft. Als er een scene afspeelde tussen twee personen speelden de anderen ondertussen stil spel. Erg mooi om te zien en ook erg goed gedaan. Op een bepaald moment toen Patrick in een slechte toestand was en op een kruk zat en dronk en rookte bleef ik af en toe ook geboeid naar hem kijken. Hoe zoiets simpels zo boeiend kan zijn. Erg knap gedaan, chapeau. Ook het decor en de rekwisieten die gebruikt zijn waren erg sterk. De blazers waren erg mooi wanneer veertjes in de lucht vlogen of de blaadjes. Je kreeg het idee alsof je er zelf bij was.

 

Overal dus een ontzettende mooie voorstelling, eentje waar ik zelfs nog een keer heen zou gaan. Het heeft veel indruk op mij gemaakt. Je voelt je rot aan het eind, over hoe alles is gelopen. Bijvoorbeeld het tragische eind van Cahterine maar dat was waarschijnlijk wel de bedoeling. Het roept ook wel vragen op, waarom Catherine toch kiest voor Edgar terwijl ze eigenlijk diep van binnen toch van Heathcliff houdt. Maar dit is juist het leuke aan de voorstelling Woeste Hoogten. Linda van den Broek - Koning Willem I College / afdeling theater (gezien: try out Verkadefabriek Den Bosch op 21 oktober 2009)

 

 

Het gaf mij het gevoel dat ze helemaal hun personage wáren
Ik was nog nooit in dit theater geweest, maar wat me meteen het meeste opviel was dat er geen podium was. Het speelvlak was gelijkvloers en de tribunes liepen omhoog. Wat verder meteen mijn aandacht trok was het decor. Het was heel, heel erg simpel. Een paar houten vlonders van verschillende hoogtes, en in het midden een rails met een wit doek eraan. Verder kon je alles zien wat er aan de zijkant van het toneel stond, twee windmachines, en hoop takken, de lichten enzovoorts.

 

Toen het stuk begon snapte ik beter waarom ze voor deze opstelling hadden gekozen. De spelers verlieten namelijk bijna nooit het podium, ze speelde door aan de kant. Ze pakten bijvoorbeeld spullen van de kant, dit kon het publiek dus zien. Voor mij gaf dit een gevoel van verbondenheid met de spelers. Wij zagen net zoveel als zij, en werden geen geheimzinnige dingen gedaan achter de coulissen. Vooral het gebruik van de windmachines was ongelooflijk. Je kon de machines gewoon zien staan, maar door de kracht werd je meegesleept. Je voelde de wind, de veertjes, het water. Je voelde net zoveel als de spelers. Voor mij zorgde dit ervoor dat ik helemaal in het stuk op kon gaan.
Het decor veranderde niet, maar het was heel duidelijk wanneer het binnen of buiten moest voorstellen. Ik was erg onder de indruk dat je met zo weinig, zo veel kan maken.

 

Verder is me ook het stil spel van de spelers heel goed bijgebleven. Ze bleven vaak op de vloer, terwijl ze geen tekst hadden. Maarr ze bleven doorspelen. Het stil spel van bijvoorbeeld Patrick of Heathcliff was minstens zo interessant als wanneer ze tekst zeiden. Het was fascinerend om naar te kijken hoe ze helemaal in hun rol waren, ook al was de spotlight niet op hen gericht. Het gaf mij het gevoel dat ze helemaal hun personage wáren.
Het was een geweldig stuk, en van het begin tot het einde was het fascinerend om naar te kijken. De enige vragen die ik bij het stuk had, was waarom ze Edgar geen grotere rol hadden gegeven. Hij is toch een vrij belangrijk personage, maar nu vond ik hem totaal niet opvallen. Ook vond ik Isa niet echt sterk, terwijl ze haar een vrij belangrijke rol hadden gegeven. Ik vraag me af of ze er dan voor gekozen hebben om haar expres niet op te laten vallen. Maar als dat zo is, vraag ik me waarom ze haar dan zo’n grote rol hebben gegeven? Maar het was een prachtig stuk, dit zal ik niet snel vergeten. Ze hebben er een prachtige bewerking van gemaakt.
Claire - Koning Willem I College / afdeling theater (gezien: try out Verkadefabriek Den Bosch op 21 oktober 2009)

 

 

Mooie beelden en interessant verhaal
Bij binnenkomst in de zaal, zagen we cathy met haar broer al stoeien, achter een vitrage. Het was al gelijk interessant om te zien, en ook voor mijzelf omdat we toen zelf bezig waren met kindertheater. En hoe cathy en haar broer spelend en stoeiend hun verbeelding lieten zien van een kind, was naar mijn mening erg goed. De angst van Heathcliff toen hij gewassen werd door een toen nog vrijwel onbekende van hem en zich er helemaal aan moest overgeven was heel erg voelbaar. Het geluid van het vallende water en het geluid dat Heathcliff maakte drong door mijn beenderen heen.

 

Het decor sprak mij ook heel erg aan. Door de verschillende houten plateaus kreeg ik meteen de verbeelding van een groot oud huis. En door er een paar taken op te gooien was het meteen een bos. De vitrage vond ik zelf iets minder. Er mocht van mij een andere oplossing verzonnen worden om een soort gelijk effect te krijgen van aanwezig zijn maar niet alles zien. Behalve wanneer de ventilators aan gingen, toen vond ik de wapperende doeken erg mooi. Tevens vond ik Cathy en Heathcliff voor de ventilators een prachtig beeld. Ik vond het dat de onrust in deze mensen goed weergeven.

 

Het verraste me in de tweede helft dat er nog twee andere spelers bijkwamen. Namelijk Edgar en zijn zus Isa. Ik zelf vond deze twee een beetje wegvallen naast de drie krachtige personages van Cathy, Heathcliff en Patrick. Tijdens de tweede helft kwam ik er ook achter dat Nelly de huishoudster achter, nou weet ik niet of dat mijn niet oplettendheid op de tekst was of dat het in het begin niet duidelijk bedoeld was. De terugkeer van Heathcliff maakte bij Cathy haar krankzinnigheid helemaal los. Het niet kunnen kiezen - het allebei willen hebben, van Edgar en heathcliff, maakt haar gekker en gekker. En dat was zeer zeker duidelijk en voelbaar. Maar door het lange geschreeuw en het hysterische gedoe werd Cathy voor mij minder interessant. Patrick, de broer van Cathy, fascineerde mij heel erg. Ik vond het knap dat hij zo kon spelen, dat hij niet de belangrijkste was, heel weinig meemaakte maar toch zo veel beleefde. Ik vraag me af, hoe de acteur zich hier voor heeft voorbereid en wat hij zelf meemaakt.

 

Concluderend vond ik het een prachtige voorstelling, met mooie beelden en een interessant verhaal. Ik vraag me ook af of hij wel geschikt is voor kinderen van 13 jaar, want dat is de minimumleeftijd die Artemis zelf aangeeft.   - Jeroen - Koning Willem I College / afdeling theater (gezien: try out Verkadefabriek Den Bosch op 21 oktober 2009)

 

 

Verwarring, onwetendheid en gekte
Verwarring, liefde en haat spelen een belangrijke rol in Woeste Hoogten. Deze thema's komen krachtig en duidelijk over.  De personages Cathy, Patrick en Heathcliff werden erg krachtig neergezet. De liefde van Cathy voor haar broer Heathcliff die ze eigenlijk niet mag liefhebben wat uiteindelijk leidde tot verwarring, onwetendheid en gekte. Hier tegenover staat de haat van Patrick naar Heathcliff toe.

 

Samen spelen zij erg sterk. Je krijgt van beide personages een persoonlijke ontwikkeling mee. In het begin zitten ze als twee ondeugende kinderen met takjes te spelen en te rollenbollen over de grond. Later zie je de verwarring van zowel Cathy als Patrick. Cathy wordt steeds zieker en zieker. Patrick zit de eerste 20 minuten van de tweede helft op een krukje voor zich uit te staren, sigaretten te roken, te drinken en een appel te eten. Dit moment dat hij daar zo zit en nog steeds aanwezig blijft op het podium, vond ik zo knap dat ik er vijf minuten naar heb gekeken en het zo interessant en goed vond dat dit stukje van Patrich mij het meest is bijgebleven.

 

Heathcliff maakt naar mijn mening de grootste verandering door wat mij erg facineerde. Hij komt op als een hond, stuk vuil. Een prachtige scène na zijn opkomst is dat hij gewassen wordt en daarbij kleine, ingetogen, bijna onwerkelijke geluiden maakt en ik me afvroeg of hij degene was die die geluiden maakte of dat het een bandje was. Hiermee laat hij zijn zwakte horen en zien door zijn lichaamshouding. Cathy en Patrick staan hier juist erg krachtig tegen over en moeten aan het begin van het stuk niks van die nieuwe broer Heathcliff hebben.

 

Aan het einde van het stuk is Heathcliff een welvarend man. Hij draagt een net pak, nette schoenen en zijn haren zijn netjes gekamd. De scène dat hij bij Cathy op bezoek komt als zij ziek is speelt hij prachtig. Het beeld dat het doek opzij wordt geschoven en hij daar alleen maar staat met het licht op hem wekte bij mij een magisch gevoel op. Hij nam Cathy in haar armen en zij vertelde in zijn armen een prachtige monoloog. Als Heathcliff hier aan zijn monoloog begint is zij ondertussen in zijn armen dood gegaan. Hij huilt vanuit het puntje van zijn tenen tot aan de topjes van zijn haren. Met zo'n overgave dat het mij raakte en kippenvel verzorgde. Een ander moment in de voorstelling wat mij nog meer raakte was de eindscène van het stuk. Cathy staat voor een turbulentietoestel en daaruit komt een enorme wind en zij staat daar wiegend, bijna onmenselijk, voor het toestel. Regenspetters komen er bij en de veren vanuit het kussen vliegen over het podium heen en het publiek in. Het publiek werd hierin ook mee genomen doordat de wind de eerste rijen ook meenam en ze zo ook deel werden van de onrust. Het licht wat op Cathy scheen, de muziek en het geluid van de turbulentietoestellen raakte mij enorm.

 

Wat mij opviel was dat het spelniveau en geloofwaardigheid van Isa en Edgar bij mij erg laag was. Isa en Edgar bleven daarintegen qua spel, wat leidde tot onduidelijkheid van de personages, zweven. Ze leveren niet de kracht die Cathy, Patrick en Heathcliff lieten zien. Ik vraag mij af of Alejandra Theus vaak zulk soort krachtige rollen speelt. Ik vind haar daar heel erg sterk in en ook zeker goed gecast voor de rol van Cathy. Zo goed dat ik me afvraag of ze ook mooi klein en teer kan spelen zonder de harde kant. Heléne Binder - Koning Willem I College / afdeling theater (gezien: try out Verkadefabriek Den Bosch op 21 oktober 2009)

 

 

(recensie) Ik vond het stuk eigenlijk heel mooi en boeiend. Ik dacht in het begin toen er heel veel grof taalgebruik en bloot was dat als het zo het gehele stuk door zou gaan, ik het niets zou vinden. Maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee en was het gewoon heel fijn om naar te kijken. Hoewel het toneel heel minimalistisch was ingericht vond ik het toch steeds boeiend om naar te kijken en vond ik de accenten die ze toevoegden, zoals het gordijn, de stoelen, de luchtturbines, erg origineel. Ik vond vooral Cathy heel erg goed spelen, zij kon zichzelf heel goed uitdrukken in haar gevoelens voor Heathcliff. Het ene moment vond ze hem een vies jongetje, en een aantal seconden daarna was ze al verliefd op hem. Zij heeft haar personage zo vaak veranderd (jong – oud, blij – boos), maar zorgde er wel voor dat de belangrijkste kenmerken van het personage er altijd bleven. Wendy Vervoort - Willem De Kooning Academie HR (gezien: Rotterdamse Schouwburg, 1 november 2009)

 

 

>>DE THEATERAMBASSADEURS VAN DE GOUDSE SCHOUWBURG

Vier jonge theaterambassadeurs bezoeken theater in de schouwburgen van Gouda, Leiden, Capelle aan de IJssel en Alphen aan de Rijn. Met een kritische blik op voorstellingen schrijven zij recensies die worden gepubliceerd op diverse websites van theaters en scholen. De theaterambassadeurs houden bovendien interviews met cast- en crewleden, plaatsen video-verslagen op de Hyvespagina van De Goudse Schouwburg en geven tips aan CKV-leerlingen. Fenny Postma schreef naar aanleiding van voorstellingsbezoek een recensie van Woeste Hoogten:

 

Verdwaald gevoel zet je aan het denken
Broer en zus die een innige band hebben, maar die elkaar vergeten. Een liefde die verscheurend maar ook verslavend is. Mensen op zoek naar geluk. Al deze aspecten komen in de voorstelling Woeste Hoogten voor. Deze voorstelling geeft je een verdwaald gevoel dat je aan het denken zet.

 

Als Patrick en zijn zusje een verrassing krijgen van hun vader, blijkt het een arme zwervende jongen te zijn. Ze vernederen hem, vooral Patrick die eeuwige haat voor deze jongen zal koesteren. In tegenstelling tot Cathy die juist gaat houden van Heathcliff. Heathcliff, die Cathy laat luisteren naar de natuur, naar haarzelf en hij belooft haar dat hij voor haar zal zorgen. Maar de toekomst loopt anders, het loopt uit tot een drama. Cathy, die niet kan kiezen tussen twee mannen, zal altijd op de Woeste Hoogten terug te vinden zijn, daar waar de liefde begon.

 

Deze voorstelling zet je aan het denken, Waar vind jij je geluk? En luister je wel genoeg naar de wind die in je waait? Het verhaal wordt sterk neergezet en is zeker de moeite waard om eens te bekijken. Fenny Postma - Theaterambassadeur Gouda (gezien: 10 december 2009 in De Goudse Schouwburg)

 

 

 

  

ARTEMIS IN MOLDAVIË

"Middagwandelingetje met klas kleurige dametjes, juffertjes en meiden. De vrouwen hier zijn door een ringetje te halen! Wij voelen ons er maar slonzig bij afsteken hoor."